Short Films

เส้นด้าย (หนังสั้น)

"...ชีวิตคือเชือกเส้นหนึ่งที่ดึงเราไปตามทาง เชือกเส้นนี้บางครั้งเราก็สามารถมองเห็นมัน แต่บางครั้งก็ไม่เห็น เหมือนในช่วงเวลาที่เราหาทางออกไม่พบ แต่เราก็สามารถรู้สึกถึงมันได้เวลาที่มันพันอยู่รอบตัวเราจนเราขยับไม่ได้..." 

 

เส้นด้าย คือหนังสั้นเกี่ยวกับเส้นทางชีวิตช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของกลุ่มเด็กม.ปลาย นำเสนอเรื่องราวของ มุข เด็กสาวที่อยากเข้ากรุงเพื่อไปมีชีวิตใหม่ ปอ ผู้หนุ่มที่ยังเป้าหมายในชีวิตไม่พบ และน้ำหวาน เด็กสาวที่โตมากับความคาดหวัง แต่ต้องเผชิญหน้ากับความผิดหวัง เมื่อเธอเองก้าวพลาด 


Production Note: จากหนังสั้น(นักศึกษา) สู่อาชีพผู้กำกับวีดีโอพรีเซนเทชั่น

เส้นด้าย คือหนังสั้นเรื่องแรกในชีวิตที่ผมกำกับ...

หนังสั้นเรื่องนี้ถ่ายทำในช่วงปลายปี 2553 ในช่วงปิดภาคเรียนเทอมแรกของชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัย มหิดล วิทยาลัยนานาชาติ โดยที่ในตอนนั้นผมศึกษาอยู่ในคณะ Entertainment Media Program เอกภาพยนตร์ ซึ่งหลังจากได้เรียนรู้วิชาการสื่อสารทางภาพในระดับ super beginner มาเป็นระยะเวลาตั้ง 3 เดือนแล้ว บวกกับประสบการณ์ที่เคยเล่นละคร ทำเพลง และแสดงในเอ็มวี (ของตัวเอง) มาบ้าง ก็เลยเกิดอาการคันไม้คันมือ อยากลองทำหนังสั้น!

แล้วทุกอย่างลงตัว เมื่อมีเพื่อนคนหนึ่งที่เรียนอยู่เอกแอนนิเมชั่นมาบอกกับผมว่า อยากจะทำหนังสั้นเรื่อง String ที่เขาได้ทำส่งอาจารย์ไป โดยใช้ concept เรื่องแบบเดิม แต่อยากจะถ่ายให้ดีกว่าที่เขาได้ทำส่งอาจารย์ไป ผมใช้เวลาแค่ประมาณ 5 วินาที ก่อนที่จะตอบเพื่อนไปว่า “เอาดิ” แล้วก็เอาไอเดียเขามายำซะไม่เหลือซาก!

ผมมั่นใจว่าในตอนนั้นยังไม่ทันได้เรียนเขียนสคริปท์ (บทภาพยนตร์) เลยด้วยซ้ำ ก็เลยทำให้ต้องเอาบทละครเรื่อง “น้องใหม่ร้ายบริสุทธิ์” ที่ผมเคยได้รับโอกาสไปแสดงเป็นนักแสดงรับเชิญ มาใช้เป็นต้นแบบ เพื่อที่จะใช้เปรียบเทียบว่า ผู้กำกับและคนเขียนบทมือโปรเขาทำกันยังไง ซึ่งการตัดสินใจเขียนบทหนังสั้นเรื่องนี้เอง ก็ทำให้เข้าใจเลยว่า การเขียนบทพูด หรือ dialogue ในภาพยนตร์นั้น เป็นวิ่งที่ยากว่าที่คิดไว้เยอะ!

ด้วยความที่มันเป็นหนังสั้น ความทุลักทุเลของโปรเจคนี้จึงมิได้จบในขั้นตอนการเขียนบทเพียงเท่านั้น เพราะเรายังต้องออกไปถ่ายทำ และนั่นแหละคือตอนที่ผมได้ลิ้มรสชาติของการก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่อย่างแท้จริง

ในตอนนั้น ผมจำได้ว่าหนังสั้นเรื่องนี้เป็นการร่วมทุนกับเพื่อนผู้เป็นเจ้าของไอเดีย โดยมีงบประมาณอยู่เพียง 9,000 บาท ทำให้ต้องนั่งงมหัวคิดอยู่วันสองวัน ว่าจะทำอย่างไรดี เนื่องจากงบก้อนนี้นั้นต้องนำมาใช้เป็นค่าใช้จ่ายทุกอย่างในกองถ่าย ตั้งแต่่ค่าการเดินทาง ค่าตัวนักแสดง ไปจนถึงค่าอาหาร และสวัสดีการกองถ่าย ส่วนค่าอุปกรณ์นั้นก็พอเอาตัวรอดไปได้ด้วยการยืมๆกันมาคนละนิดคนละหน่อย และในที่สุด หลังจากที่เครียดต้องเข้าโรงพยาบาลจากการวาง shot list ของหนังสั้นเรื่องแรก ผมก็พบทางออก มีเพื่อนที่แสนดีคนหนึ่ง หลุดพูดขึ้นมาเป็นทำนองว่า “มึงมาถ่ายที่บ้านกูก็ได้ แต่อยู่ที่พัทยานะ 555...”

จบเลย!

ก่อนที่เพื่อนผมจะได้ทันตั้งตัว ผมก็ได้จัดการรวบรวมเพื่อนๆประมาณ 5-6 คน เพื่อเป็นทีมงาน และยกกองมือสมัครเล่นกันไปถ่ายที่พัทยา โดยใช้บ้านเพื่อนของผมคนนี้เป็นฉากหลังของหนัง โดยที่เราตัดสินใจแคสนักแสดงสมัครเล่นเข้ามาแสดงหนังของเรา ซึ่งในตอนนั้นก็พรีเซ้นท์ตัวเองไปกับน้องๆว่า เราจะมาทำหนังอาร์ตกัน! (หนังสั้นเรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจจากภาพยนตร์เรื่อง แสงศตวรรษ หรือ Syndromes and a Century ของพี่เจ้ย อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล) ซึ่งในตอนนั้น น้องๆที่ผ่านการแคสเข้ามาก็ไม่ได้เข้าใจอะไรมาก เพื่อนๆนักศึกษาที่เข้ามาช่วยในกองก็ไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่ผมพูดสักเท่าไร ส่วนผมเองก็ดูจะอาการหนักกว่าคนอื่น เพราะตัวเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องการอะไรจากหนังเรื่องนี้ นอกจากอยากจะลองทำหนังสั้นดู!

การถ่ายทำดำเนินไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป ทีมงานต้องรวบรวมทุกอย่างที่มี เพื่อที่จะสร้างผลงานหนังสั้น DIY ของพวกเราให้สำเร็จ “เส้นด้าย” ใช้เวลาในการถ่ายทำอยู่ประมาณ 4 วัน เฉลี่ยวันละ16 ชั่วโมง ซึ่งก็รู้ๆกันอยู่ว่าส่วนใหญ่เราได้เสียเวลาไปกับการลองผิดลองถูก เราต้องใช้แสงธรรมชาติตลอดการถ่ายทำ เพราะในตอนนั้นไม่มีใครในกลุ่มมีไฟถ่ายหนัง จะมีก็แต่ไฟจากมือถือซึ่งก็พอช่วยได้แบบถูๆไถๆได้บ้างในบาง shot อีกทั้งหลายๆฉากของเรื่องนี้เป็นการถ่ายทำนอกสถานที่ จึงต้องทำการอัดเสียงเพิ่มเติมในภายหลังด้วยไมค์โครโฟนราคาถูกๆ แต่ก็พอเอาตัวรอดไปได้ด้วยการมิกซ์เสียงในขั้นตอน post production...

พอจะเห็นภาพแล้วนะครับ

หนังสั้นเรื่องนี้จบลงด้วยการที่เราใช้งบไปทั้งหมดที่ได้ตั้งไว้ แต่ก็เป็นโชคดีของเราที่ไม่ได้ทำหนังเกินงบประมาณเลยแม้แต่สักบาทเดียว 

แม้ความสวยงามและความประณีตด้านการถ่ายทำนั้น จะแตกต่างกับหนังสั้นอื่นๆของผมที่ได้รางวัลราวฟ้ากับดิน (Clouds of Memories, The Diary, Charcoal) แต่หนังสั้นเรื้องนี้ก็ยังเป็นผลงานที่ผมภูมิใจ เพราะถึงแม้ว่าเอกลักษณ์ของภาพยนตร์เรื่องแรกของผม จะกลายเป็นความไม่ลงรอยในการแสดง การถ่ายภาพที่ดูเป็นวีดีโอมากกว่าหนัง ตลอดจนการกำกับที่งงๆ แต่มันกลับอิ่มเอมไปด้วยประสบการณ์แห่งมิตรภาพ ที่ช่วยเพิ่มพูนความรักในสื่อภาพยนตร์ จนส่งให้ผมสามารถตั้ง Bangkok VDO ขึ้นมาได้จนถึงทุกวันนี้ โดยมีความหวังมาตลอดว่าจะสามารถช่วยใครสักคนเผยแพร่เรื่องราวดีๆได้

1 ก.ค. 2557
ณัฐพล สกุลวนภรณ์ (ณัฐ)
ผู้กำกับหนังสั้นเรื่อง “เส้นด้าย” และเจ้าของเว็ปไซท์ www.bangkokvdo.com